Η Λίλι, δύο ετών, στάθηκε στις μύτες των ποδιών της, πιέζοντας και τα δύο μικροσκοπικά της χεράκια πάνω στον παχύ γυάλινο τοίχο του εκθεσιακού χώρου των μεγάλων αιλουροειδών. Από την άλλη πλευρά στεκόταν ο Ράτζα, μια τεράστια τίγρη της Βεγγάλης πεντακοσίων λιβρών με λαμπερά κεχριμπαρένια μάτια. Αντί να περιφέρεται ή να γρυλίζει, το γιγάντιο αρπακτικό έσκυψε το κεφάλι του μέχρι που η μύτη του βρέθηκε μόλις ίντσες μακριά από το πρόσωπο της Λίλι, χωρισμένη μόνο από το διαφανές φράγμα.
Η Λίλι έκανε τρία μικρά βήματα προς τα αριστερά, με τα παπουτσάκια της να τρίζουν στο πεζοδρόμιο. Ο Ράτζα μετατόπισε αμέσως το βάρος του, ακολουθώντας την κίνησή της βήμα προς βήμα, χωρίς να χάσει την οπτική επαφή. Εκείνη γέλασε και έκανε τρία βήματα πίσω προς τα δεξιά, και η τεράστια γάτα την μιμήθηκε ξανά, κινούμενη με μια εκπληκτική, απαλή χάρη που άφησε άναυδους όλους όσους στεκόντουσαν κοντά.
Ένα πλήθος άρχισε να συγκεντρώνεται γύρω τους, μουρμουρίζοντας με απόλυτη δυσπιστία, καθώς η τίγρη κάθισε στα πίσω πόδια της. Ο Ράτζα σήκωσε ένα βαρύ, μαλακό πόδι και το έβαλε πάνω στο τζάμι, ακριβώς πάνω από το σημείο όπου βρισκόταν το χέρι της Λίλι. Έκλεισε τα μάτια του και έβγαλε ένα βαθύ γρύλισμα, σκύβοντας το κεφάλι του προς το κοριτσάκι, σαν να αποτίει φόρο τιμής σε έναν παλιό φίλο.