Επιστήμονες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου έκαναν γεώτρηση 12 χιλιομέτρων βάθος στη Γη – αυτό που βρήκαν τους έκανε να σταματήσουν

Κατεβαίνοντας, και οι πρώτες εκπλήξεις

Η διάτρηση σε τέτοιο βάθος είναι μια αργή και επίπονη εργασία. Το τρυπάνι βρίσκεται στο άκρο μιας σειράς χαλύβδινων σωλήνων που φτάνουν σε μήκος μίλια, διαπερνώντας το συμπαγές πέτρωμα, ενώ ένα παχύρρευστο υγρό που ονομάζεται λάσπη διάτρησης αντλείται προς τα κάτω για να ψύχει το τρυπάνι και να μεταφέρει το θρυμματισμένο πέτρωμα προς τα πάνω. Χρόνο με το χρόνο, η τρύπα γινόταν όλο και πιο βαθιά. Στις 6 Ιουνίου 1979, ξεπέρασε τα 9.583 μέτρα, περίπου 31.440 πόδια: το βάθος ενός πηγαδιού στην Οκλαχόμα που μέχρι τότε ήταν η βαθύτερη τρύπα στη Γη. Το ρεκόρ ανήκε πλέον στην Κόλα.

Τότε άρχισαν οι εκπλήξεις. Τα σεισμικά κύματα είχαν υποδείξει ότι σε βάθος περίπου 7 χιλιομέτρων (4,3 μιλίων), ο γρανίτης θα έδινε τη θέση του σε ένα βαρύτερο πέτρωμα που ονομάζεται βασάλτης. Ο βασάλτης όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ. Αντ' αυτού, η γεώτρηση εντόπισε περισσότερο γρανίτη, μεγάλο μέρος του οποίου ήταν ραγισμένο, και οι ρωγμές περιείχαν νερό. Σε βάθος περίπου 3 έως 6 χιλιομέτρων, δηλαδή περίπου 2 έως 4 μίλια, το πέτρωμα ήταν εμποτισμένο με νερό, το οποίο ήταν παγιδευμένο κάτω από ένα στρώμα πετρώματος που δεν μπορούσε να διαπεράσει. Κανείς δεν είχε προβλέψει την ύπαρξη ελεύθερου νερού σε τόσο μεγάλο βάθος.

Σε βάθος περίπου 6 χιλιομέτρων (3,7 μιλίων), ο βράχος έκρυβε κάτι ακόμα πιο παράξενο: μικροσκοπικά απολιθώματα πλαγκτόν, μικροσκοπικά ζωντανά όντα που κάποτε επέπλεαν σε αρχαία νερά, και τώρα ήταν εγκλωβισμένα σε πέτρα μίλια κάτω από την επιφάνεια. Και η λάσπη γεώτρησης που ανέβηκε στην επιφάνεια έμοιαζε σαν να έβραζε. Ήταν γεμάτη αέριο υδρογόνο, πολύ περισσότερο από ό,τι είχε προβλέψει κανείς. Όσο πιο βαθιά προχωρούσαν, τόσο πιο παράξενα γίνονταν τα πράγματα. Στην επόμενη σελίδα: τι τους περίμενε μετά τα 12 χιλιόμετρα και γιατί αυτό τους σταμάτησε.