"Τέλος πάντων", ξεκίνησε, "ήθελα να βεβαιωθώ ότι είσαι καλά". Της πρόσφερε ένα απολογητικό χαμόγελο. "Ήμουν λίγο σκληρός μαζί σου νωρίτερα και κατάλαβα ότι ήσουν σφιγμένη. Είναι όλα εντάξει;" ρώτησε.
Η Λένα έμεινε άναυδη. Πώς ήταν δυνατόν να το πει αυτό; Δεν ήξερε ποια ήταν; Ή μήπως δεν την ήξερε; Ένιωθε εντελώς μπερδεμένη.
Από την έκφραση του προσώπου του, ήταν σαφές ότι δεν ήξερε ποια ήταν και ότι ήταν απλώς ευγενικός. Είχε χάσει το μυαλό του; Ή μήπως εκείνη ήταν αυτή που έχανε το μυαλό της και επρόκειτο για έναν εντελώς άγνωστο που δεν είχε καμία σχέση με τον εκλιπόντα σύζυγό της. Ίσως το μυαλό της να της έπαιζε παιχνίδια.
Η Λένα ήξερε ότι έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Έπρεπε να ξεφύγει από αυτή τη συζήτηση το συντομότερο δυνατό.
"Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, κύριε", απάντησε, εξαναγκάζοντας σε ένα ευγενικό χαμόγελο, "είμαι εντάξει. Υπάρχει κάτι άλλο που μπορώ να κάνω για σας;"
"Ω, όχι, δεν πειράζει", χαμογέλασε και μετά έβαλε το χέρι στο πορτοφόλι του. "Περιμένετε ένα λεπτό", είπε καθώς της έδινε μια λευκή επαγγελματική κάρτα, "Αυτή είναι η επαγγελματική μου κάρτα. Φοβάμαι ότι κατέστρεψα το φόρεμά σας", έδειξε τη λερωμένη από τον καφέ φούστα της, "Η γραμματέας μου θα σας αποζημιώσει. Ζητώ συγγνώμη για άλλη μια φορά".
"Ω, κύριε, δεν πειράζει, δεν χρειάζεται", είπε η Λένα. "Σας παρακαλώ, επιμένω", επέμεινε. Η Λένα δεν ήξερε τι συνέβαινε, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να φύγει από εκεί αμέσως. "Σας ευχαριστώ, κύριε, το εκτιμώ πραγματικά", είπε, ελπίζοντας να διακόψει γρήγορα τη συζήτηση και να φύγει προς τα πίσω, "Καλή σας μέρα!" πρόσθεσε καθώς έφευγε βιαστικά.
Μόλις επέστρεψε στο πίσω τμήμα του αεροπλάνου, η Λένα άφησε μια βαθιά ανάσα. Κοίταξε τα χέρια της και παρατήρησε ότι έτρεμαν. Ένιωθε σαν να είχε δει ένα φάντασμα. Ένα φάντασμα με το πρόσωπο του εκλιπόντος συζύγου της πάνω του.
Έπρεπε να μιλήσει σε κάποιον. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να βεβαιωθεί ότι δεν έχανε το μυαλό της. Και ήξερε ακριβώς σε ποιον να μιλήσει. "Κασσάνδρα;", ρώτησε νευρικά.
Η Κασσάνδρα γύρισε το κεφάλι της και μόλις είδε το βλέμμα της Λένας κατάλαβε ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε. "Μίλησέ μου", είπε, υιοθετώντας έναν περιποιητικό τόνο καθώς χάιδευε την πλάτη της Λένας.
"Πες μου ότι δεν είμαι τρελή", άρχισε η Λένα, κλειδώνοντας νευρικά τα μάτια της με την Κασσάνδρα. Η Κασσάνδρα την κοίταξε διερωτώμενη. "Δεν πειράζει αν όλα αυτά είναι πάρα πολλά για σένα, Λένα", είπε ήρεμα και απαλά. "Όλοι θα καταλαβαίναμε αν ήθελες να πάρεις μερικές επιπλέον εβδομάδες άδεια, ξέρεις", πρόσθεσε.
"Όχι, όχι, όχι, δεν είναι αυτό", μουρμούρισε η Λένα, ανοίγοντας το μενταγιόν της. Έπειτα έβγαλε μια φωτογραφία, την κράτησε στα χέρια της για μια στιγμή πριν προσθέσει: "Δεν μοιάζει με τον μακαρίτη τον άντρα μου;". Έδειξε τον άντρα στη θέση 37Α και στη συνέχεια άνοιξε τα χέρια της για να αποκαλύψει τη φωτογραφία.
Η Κασσάνδρα την κοίταξε με μεγάλη δυσπιστία. Μπορούσες να καταλάβεις ότι σκεφτόταν ότι η Λένα μπορεί να έχανε το μυαλό της. Το στόμα της έμεινε λίγο ανοιχτό και μετά είπε: "Κοίτα, Λένα, αυτό είναι...".
Η Κασσάνδρα είχε μόλις αρχίσει να μιλάει, όταν έριξε μια ματιά στη τσαλακωμένη φωτογραφία στο χέρι της Λένας. "Θεέ μου", ξεφούρνισε, καλύπτοντας το στόμα της από το σοκ. "Αυτός ο άντρας μοιάζει ακριβώς με τον εκλιπόντα σύζυγό σας. Πώς είναι δυνατόν;"
"Αυτό σκέφτομαι κι εγώ", απάντησε η Λένα, αναρωτώμενη σιωπηλά ποιος ήταν ο άντρας που έμοιαζε στον άντρα της.
Η ανακούφιση κατέκλυσε τη Λένα, καθώς η έκφραση της Κασσάνδρας επιβεβαίωσε την αναγνώρισή της για την αλλόκοτη ομοιότητα- το είχε παρατηρήσει κι εκείνη. Δεν ήταν μόνο η φαντασία της- αυτός ο άντρας έμοιαζε πραγματικά με τον μακαρίτη τον σύζυγό της. Αλλά η πραγματικότητα παρέμενε ότι δεν μπορούσε να είναι ο σύζυγός της.
Κοίταξε την επαγγελματική κάρτα στα χέρια της, αυτή που της είχε δώσει εκείνος. Έφερε με έντονα γράμματα το όνομα "Κέβιν Τζόουνς", που υποδήλωνε ότι ήταν ο διευθύνων σύμβουλος μιας εταιρείας στελέχωσης και πρόσληψης προσωπικού. Ήταν πολύ μακριά από αυτό που έκανε ο Γκάμπριελ της. Πάντα είχε πάθος με το να δουλεύει με ανθρώπους και να τους βοηθάει, γεγονός που τον οδήγησε να εργαστεί σε ένα καταφύγιο για πρώην κατάδικους, βοηθώντας τους να επανενταχθούν στην κοινωνία όσο το δυνατόν πιο ομαλά. Αυτός ο άνδρας, ο Νέιθαν Τζόουνς, δεν ήταν σαφώς ο σύζυγός της.
Εκτός κι αν, σκέφτηκε η Λένα με ένα γέλιο στον εαυτό της, είχε υποστεί μια δραστική μεταμόρφωση και είχε σκηνοθετήσει τον θάνατό του για να ξεκινήσει μια εντελώς νέα ζωή με νέα ταυτότητα. Η ιδέα φαινόταν πολύ τραβηγμένη, αλλά μέσα στη σύγχυσή της έφερε μια στιγμή χιούμορ.
"Δεν καταλαβαίνω", ψιθύρισε η Λένα με τη φωνή της να τρέμει. "Φαντάστηκα με κάποιο τρόπο τον θάνατο του Γκάμπριελ; Μήπως ήταν εκεί έξω όλο αυτό τον καιρό, ενώ εγώ τον θρηνούσα;" Τα δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια της, απειλώντας να ξεχυθούν.
Η Κασσάνδρα έσφιξε απαλά τον ώμο της, προσφέροντας παρηγοριά. "Είσαι συγκλονισμένη, Λένα, αλλά πρέπει να υπάρχει μια λογική εξήγηση. Πρέπει να του μιλήσεις. Ίσως ξέρει κάτι που μπορεί να δώσει νόημα σε όλο αυτό".
Πριν η Λένα προλάβει να απαντήσει, ο Τζες την έσπρωξε πίσω στον διάδρομο. "Θα έρθω μαζί σου", είπε καθησυχαστικά. Η Λένα ήταν ευγνώμων για την υποστήριξη, γιατί δεν είχε ιδέα τι να κάνει. Με ένα νευρικό χαμόγελο, έσκυψε δίπλα στον μυστηριώδη επιβάτη.
Κοίταξε το πρόσωπό του, προσπαθώντας να βρει τις λέξεις, αλλά δεν έβγαινε κανένας ήχος. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κοιτάζει τον άνδρα που φορούσε το πρόσωπο του νεκρού συζύγου της. "Μπορώ να σας βοηθήσω;" είπε τελικά μετά από μια αμήχανα μακρά σιωπή.
Η Κασσάνδρα διαισθάνθηκε τον δισταγμό της Λίνας και παρενέβη: "Ναι, μπορείς να βοηθήσεις. Ζητάμε συγγνώμη για την εισβολή, αλλά φοβάμαι ότι έχετε εκπληκτική ομοιότητα με κάποιον σημαντικό για μια από τις αεροσυνοδούς μας. Είναι αρκετά σοκαριστικό".
Η Λένα ένιωσε τον εαυτό της να συρρικνώνεται, γνωρίζοντας ότι ήταν εκείνη η αεροσυνοδός και ότι εκείνος μάλλον το είχε ήδη παρατηρήσει. Δεν ήθελε να φανεί ντροπαλή ή καταβεβλημένη, οπότε μάζεψε το κουράγιο της και καθάρισε το λαιμό της. "Μήπως, κατά τύχη, γνωρίζετε κάποιον με το όνομα Γκαμπριέλ Γκαρσία;" ρώτησε με θάρρος.
Ο άντρας την κοίταξε για μια στιγμή και η Λένα σκέφτηκε ότι μπορεί να πει ναι, αλλά δυστυχώς δεν το έκανε. "Όχι, λυπάμαι, δεν..." απάντησε.
Η Λένα τραύλισε στην απάντησή της: "Ω, λυπάμαι πολύ. Απλώς μοιάζετε πανομοιότυπος με τον μακαρίτη τον σύζυγό μου. Ξέρω ότι μάλλον είναι απλώς μια απίθανη σύμπτωση, αλλά ψάχνω για εξηγήσεις, για να είμαι ειλικρινής".
Τα ευγενικά μάτια του Νέιθαν εξέπεμπαν ενσυναίσθηση. "Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι αυτό για σας", απάντησε με συμπάθεια. "Μακάρι να μπορούσα να σας δώσω περισσότερες απαντήσεις, αλλά όχι, δεν έχω ακούσει ποτέ το όνομα Γκάμπριελ. Όλα αυτά πρέπει να σας φαίνονται τόσο σουρεαλιστικά". Και πρόσθεσε: "Αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να σας βοηθήσω, μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου".
Η Λένα εκτίμησε την κατανόησή του, ακόμη κι αν δεν έφερνε τις απαντήσεις που αναζητούσε. Η συνάντηση αυτή την άφησε με περισσότερες ερωτήσεις από ποτέ, και το μυστήριο γύρω από τον άντρα που έμοιαζε τόσο πολύ με τον μακαρίτη σύζυγό της βάθυνε.
Το υπόλοιπο της πτήσης ήταν θολό για τη Λένα. Ανυπομονούσε να κατέβει από το αεροπλάνο γιατί υπήρχε ένα τελευταίο πρόσωπο που έπρεπε να επισκεφθεί για να πάρει απαντήσεις σε αυτό το μυστηριώδες θέμα.
Μόλις έφτασε στο σπίτι της, η Λένα άρπαξε γρήγορα τα πράγματά της και έσπευσε στο αυτοκίνητό της. Εισήγαγε τη διεύθυνση στην πλοήγησή της και οδήγησε κατευθείαν στο μέρος που ήθελε να επισκεφθεί. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο- χρειαζόταν απαντήσεις.
Μόλις έφτασε στο σπίτι, πάτησε με ανυπομονησία το κουδούνι. Μετά από λίγα δευτερόλεπτα, η κυρία Γκαρσία άνοιξε την πόρτα με ανοιχτές αγκάλες, προσκαλώντας την μέσα για μια αγκαλιά.
"Συγγνώμη που σας ενοχλώ τόσο αργά το βράδυ", ξεκίνησε η Λένα. "Αλλά πρέπει να σου μιλήσω για κάτι σημαντικό". Μπήκε κατευθείαν στο θέμα.
Η κυρία Γκαρσία χαμογέλασε θερμά και διαβεβαίωσε τη Λένα ότι δεν ήταν ποτέ ενοχλητική. "Μόλις έφτιαξα μερικά μπισκότα", είπε με μια δόση θλίψης, "αυτά που αγαπούσε ο Γκάμπριελ".
Η Λένα συμπάσχει με τον πόνο της κυρίας Γκαρσία, γνωρίζοντας ότι ακόμα θρηνούσε τον γιο της. Με δυσκολία, η Λένα καθάρισε το λαιμό της και πήρε μια βαθιά ανάσα.
Εξήγησε στην κυρία Γκαρσία για τον άντρα στην πτήση που έμοιαζε με τον Γκάμπριελ, δείχνοντάς της την επαγγελματική κάρτα ως απόδειξη. Τα μάτια της κυρίας Γκαρσία βούρκωσαν και η Λένα μπορούσε να δει την αγωνία στην έκφρασή της.
"Είναι όλα εντάξει, κυρία Γκαρσία;" ρώτησε η Λένα, σφίγγοντας το χέρι της. "Ξέρω ότι αυτό είναι δύσκολο για εσάς, αλλά έπρεπε να πάρω κάποιες απαντήσεις. Λυπάμαι που σας ενοχλώ μ' αυτό".
Η κυρία Γκαρσία πήρε μια βαθιά, τρεμάμενη ανάσα και ζήτησε από τη Λένα να φέρει ένα άλμπουμ από το συρτάρι του κομοδίνου της. Η Λένα έκανε ό,τι της είπαν και οι δυο τους κάθισαν στο τραπέζι της κουζίνας. Η κυρία Γκαρσία άνοιξε το άλμπουμ και η Λένα δεν πίστευε στα μάτια της. Τι συνέβαινε;