Δάκρυα έτρεξαν στα μάτια της Λίνας και το σώμα της έτρεμε καθώς έβλεπε στις φωτογραφίες δύο δίδυμα μωρά. Το ένα από αυτά το αναγνώριζε από παλιές βρεφικές φωτογραφίες του Γκάμπριελ, αλλά το άλλο ήταν άγνωστο. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι έβλεπε. Μήπως ο Γκάμπριελ είχε έναν δίδυμο αδελφό;
Η κυρία Γκαρσία εξήγησε ότι τα μωρά στις φωτογραφίες ήταν ο Γκάμπριελ και ο δίδυμος αδελφός του. Η Λένα έμεινε έκπληκτη, αλλά άκουγε καθώς η κυρία Γκαρσία συνέχιζε, αποκαλύπτοντας νέες πληροφορίες που άφησαν τη Λένα μπερδεμένη για σχεδόν δεκαπέντε λεπτά.
Στη συνέχεια, η κυρία Γκαρσία μοιράστηκε μια οδυνηρή αλήθεια: ο Γκάμπριελ δεν είχε πατέρα και έπρεπε να τον μεγαλώσει μόνη της. Όταν ανακάλυψε ότι θα αποκτούσε δίδυμα, ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί δύο γιους μόνη της, οπότε πήρε την οδυνηρή απόφαση να αφήσει τον έναν από αυτούς σε ένα ορφανοτροφείο.
Η Λένα δυσπιστούσε, αλλά δεν μπορούσε να φανταστεί τις δύσκολες συνθήκες που πρέπει να αντιμετώπιζε η κυρία Γκαρσία. Ένιωσε συμπόνια γι' αυτήν, κατανοώντας ότι έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν το καλύτερο για το μέλλον του παιδιού.
Καθώς δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπο της κας Γκαρσία, η Λένα ένιωσε διχασμένη ανάμεσα στο θυμό για το μυστικό που κράτησε και τη συμπόνια για τη δύσκολη απόφασή της. Η αγάπη της κυρίας Γκαρσία για τους γιους της ήταν εμφανής, ακόμη και στη μετανιωμένη εξομολόγησή της.
Με τις σκέψεις της γεμάτες ανησυχία για τον Νέιθαν, η Λένα δεν μπορούσε παρά να ελπίζει ότι η ζωή του μεγαλώνοντας ήταν καλύτερη από την παιδική ηλικία του Γκάμπριελ. Κρατώντας την επαγγελματική κάρτα του Νέιθαν, παρατήρησε τα σημάδια της επιτυχημένης καριέρας του, που έδειχναν ότι είχε ξεπεράσει τις όποιες προηγούμενες δυσκολίες.
Η Λένα αναρωτήθηκε αν ο Νέιθαν ήξερε ότι ήταν υιοθετημένος και αν ήθελε να γνωρίσει τη βιολογική του μητέρα και, ίσως, ακόμη και εκείνη -ως πρώην κουνιάδα του.
Το μυαλό της Λίνας στριφογύριζε με αυτή τη σοκαριστική αποκάλυψη ότι ο Γκάμπριελ έχει δίδυμο αδελφό. Κοίταξε την κυρία Γκαρσία, η οποία είχε δάκρυα στο πρόσωπό της. Η Λένα της έσφιξε απαλά το χέρι.
"Ξέρω ότι αυτή πρέπει να ήταν μια απίστευτα δύσκολη απόφαση για σας τότε", είπε η Λένα απαλά. Η κυρία Γκαρσία έγνεψε, ταμπονάροντας τα μάτια της με ένα χαρτομάντιλο.
"Πάντα αναρωτιόμουν τι συνέβη στο άλλο πολύτιμο αγόρι μου. Δεν περνούσε μέρα που να μην τον σκεφτόμουν και να προσευχόμουν να είναι καλά", είπε η κυρία Γκαρσία, με τη φωνή της πηχτή από συγκίνηση.