Όταν ο 39χρονος ξυλουργός Ντάνιελ Ριντ αγόρασε ένα εγκαταλελειμμένο ακίνητο στα περίχωρα μιας μικρής αγροτικής κοινότητας, οι φίλοι του πίστευαν ότι είχε κάνει ένα τρομερό λάθος. Το κυρίως σπίτι είχε διαρροή στη στέγη, σάπια πατώματα και παράθυρα που μόλις που έκλειναν. Πίσω από αυτό βρισκόταν ένα κτίριο που φαινόταν ακόμα χειρότερο: ένα παλιό ξύλινο κοτέτσι, μισοκρυμμένο κάτω από κατάφυτους θάμνους και ζιζάνια.
Το κοτέτσι κάποτε φιλοξενούσε δεκάδες κοτόπουλα, αλλά ήταν άδειο εδώ και χρόνια. Η ξεθωριασμένη κόκκινη μπογιά του ξεφλουδίζε, η ξύλινη πόρτα κρεμόταν στραβά και το φως της ημέρας διείσδυε από τα κενά στους τοίχους. Η σύζυγος του Ντάνιελ, η Λόρα, στεκόταν έξω με σταυρωμένα χέρια. «Δεν σκέφτεσαι σοβαρά να κρατήσεις αυτό το πράγμα;» ρώτησε. Ο Ντάνιελ μπήκε μέσα, κοίταξε γύρω του και χαμογέλασε.
«Βασικά, νομίζω ότι θα μπορούσαμε να μείνουμε εδώ», είπε. Η Λόρα τον κοίταξε επίμονα, περιμένοντας το αστείο. Ο Ντάνιελ εξήγησε ότι η επισκευή του κυρίως σπιτιού θα διαρκούσε πολύ περισσότερο από ό,τι περίμεναν, και ότι το να νοικιάσουν κάπου αλλού θα εξαντλούσε τις αποταμιεύσεις τους. Αν κατάφερνε να μετατρέψει το κοτέτσι σε προσωρινό σπίτι, θα μπορούσαν να ζήσουν στη δική τους γη όσο εκείνος δούλευε. Πρώτα όμως, έπρεπε να μάθει αν άξιζε τον κόπο να σώσει το παλιό κτίριο.