Από το κοτέτσι στο σαλόνι
Ο Ντάνιελ άρχισε καθαρίζοντας ό,τι είχαν αφήσει πίσω τους οι κότες. Αφαίρεσε σπασμένα κουτιά φωλιάσματος, παλιά συρματόπλεγματα, σάπιες σανίδες και τη βρωμιά που είχε συσσωρευτεί εδώ και χρόνια. Φορώντας γάντια και αναπνευστική μάσκα, δούλεψε προσεκτικά μέσα στο σκονισμένο εσωτερικό. Μέρος της ξυλείας ήταν εκπληκτικά στέρεο, αλλά άλλα τμήματα χρειάζονταν αντικατάσταση. Πριν ξοδέψει χρήματα για τη μετατροπή, έβαλε να ελεγχθεί η κατασκευή για να βεβαιωθεί ότι θα μπορούσε να μετατραπεί με ασφάλεια σε κατοικία.
Τους επόμενους μήνες, το κτίριο άλλαξε σιγά-σιγά. Ο Ντάνιελ ενίσχυσε το δάπεδο, επισκεύασε τη στέγη, μόνωσε τους τοίχους και τοποθέτησε κατάλληλα παράθυρα. Εγκατέστησε μια μικρή κουζίνα κατά μήκος ενός τοίχου, με νεροχύτη, μικρό ψυγείο και εστία με δύο μάτια. Ένας εξειδικευμένος ηλεκτρολόγος ανέλαβε την ηλεκτροδότηση, ενώ τα υδραυλικά και η αποχέτευση προσαρμόστηκαν στα πρότυπα κατοικίας. Το παλιό κοτέτσι άρχιζε επιτέλους να μοιάζει με ένα μικρό εξοχικό.
Ο χώρος εξακολουθούσε να αποτελεί πρόβλημα. Ο Ντάνιελ κατασκεύασε συρτάρια αποθήκευσης κάτω από το κρεβάτι, ράφια πάνω από τον πάγκο της κουζίνας και ένα πτυσσόμενο τραπέζι που μπορούσε να τοποθετηθεί δίπλα στον τοίχο. Η Λόρα έβαψε το εσωτερικό σε ένα ζεστό κρεμ χρώμα και κρέμασε κουρτίνες στα παράθυρα. Όταν έφεραν μέσα τον μεταχειρισμένο καναπέ τους, στάθηκε στην πόρτα και γέλασε. «Δεν πιστεύω ότι το λέω αυτό», είπε στον Ντάνιελ, «αλλά είναι πραγματικά πολύ ζεστό».