Πεζοπόροι ανακαλύπτουν ένα σπίτι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου — και μετά ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Η κουζίνα

Η κουζίνα βρισκόταν δίπλα στο σαλόνι, μοιραζόμενη τον γυάλινο τοίχο. Ο πρωινός ήλιος έφτανε πρώτα στο τραπέζι της τραπεζαρίας και, καθώς προχωρούσε η μέρα, μετακινούνταν κατά μήκος του ανοιχτόχρωμου πέτρινου δαπέδου. Τα ντουλάπια ήταν κατασκευασμένα από ζεστή τοπική δρυ, ενώ τα ψηλά ντουλάπια ήταν τοποθετημένα κατά μήκος του υπόγειου τοίχου. Τίποτα δεν εμπόδιζε τη θέα από τα παράθυρα. Ακόμη και ο απορροφητήρας είχε κρυφτεί μέσα σε ένα ξύλινο κάλυμμα.

Πάνω από τον πάγκο εργασίας, δύο στενά φεγγίτες διαπερνούσαν την οροφή. Ο Μάρτιν είπε ότι ήταν απαραίτητα το χειμώνα, όταν ο αδύναμος ήλιος παρέμενε χαμηλά και το πίσω μέρος του δωματίου θα μπορούσε αλλιώς να φαίνεται σκοτεινό. Το τραπέζι της τραπεζαρίας έβλεπε προς την κοιλάδα, όχι προς την κουζίνα. Αυτό ήταν σκόπιμο. Τα γεύματα, οι γραφειοκρατικές εργασίες, ακόμα και οι επισκευές γίνονταν συχνά εκεί, με τον καιρό να αλλάζει μπροστά στα τζάμια.

Η κουζίνα ανέδειξε την λιγότερο ρομαντική πλευρά του έργου. Η κατασκευή πάνω σε έναν λόφο δεν είχε οδηγήσει σε εξοικονόμηση χρημάτων. Η εκσκαφή είχε κοστίσει ακριβά. Το ίδιο και οι οπλισμένοι τοίχοι, οι αδιάβροχες μεμβράνες, τα στρώματα αποστράγγισης και η εξειδικευμένη μόνωση. Ο Μάρτιν είχε αρχικά φανταστεί ότι η χρήση του εδάφους θα έκανε την κατασκευή απλούστερη. Ισχύει όμως το αντίθετο. Το σπίτι λειτούργησε μόνο επειδή όλα όσα κρύβονταν πίσω από τους τελειωμένους τοίχους είχαν κατασκευαστεί με υπερβολική αντοχή. «Η θέα σου δίνεται δωρεάν», είπε. «Το να συγκρατήσεις τον λόφο είναι αυτό που σου κοστίζει.»