Πεζοπόροι ανακαλύπτουν ένα σπίτι χτισμένο στην πλαγιά ενός λόφου — και μετά ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό του

Το υπνοδωμάτιο

Το υπνοδωμάτιο του Μάρτιν ήταν πιο ήσυχο από τα μπροστινά δωμάτια. Βρισκόταν κατά μήκος της πλαγιάς, εκεί όπου το σπίτι στενεύει και η οροφή χαμηλώνει ελαφρώς. Αντί για έναν ολόκληρο τοίχο από τζάμια, ένα μακρύ οριζόντιο παράθυρο εκτεινόταν έξω, πάνω από το επίπεδο του δαπέδου. Από το κρεβάτι, ο Μπεν μπορούσε να δει μια λωρίδα γρασιδιού, το κάτω μέρος της κοιλάδας και ένα τμήμα του ουρανού. Τίποτα άλλο δεν ήταν ορατό.

Οι ντουλάπες είχαν όλες ενσωματωθεί στον παχύ εσωτερικό τοίχο, αφήνοντας το δωμάτιο σχεδόν άδειο. Υπήρχαν μόνο ένα κρεβάτι, δύο μικρά τραπεζάκια, μια μικρή πολυθρόνα ανάγνωσης και ένα μάλλινο χαλί. Ο Μάρτιν είπε ότι ήθελε το υπνοδωμάτιο να δίνει μια αίσθηση προστασίας και όχι να είναι εντυπωσιακό. Τη νύχτα, το χώμα πίσω από τον τοίχο εμπόδιζε τους εξωτερικούς θορύβους. Κατά τη διάρκεια καταιγίδων, μπορούσε να ακούσει τη βροχή στα τζάμια, αλλά σχεδόν καθόλου τον άνεμο.

Η ιδιωτικότητα είχε εξελιχθεί σε ένα ακόμη απροσδόκητο πλεονέκτημα. Οι άνθρωποι που περπατούσαν στο δημόσιο μονοπάτι από πάνω μπορούσαν να περάσουν από κοντά χωρίς να συνειδητοποιήσουν ότι κάτω από τα πόδια τους βρισκόταν ένα υπνοδωμάτιο. Ο Μάρτιν δεν είχε σχεδιάσει το σπίτι για να κρύβεται από τους ανθρώπους, αλλά ήθελε να ενσωματωθεί αρμονικά στο τοπίο. Ένα συμβατικό εξοχικό θα ξεχώριζε από την άλλη πλευρά της κοιλάδας. Αυτό το δωμάτιο έκανε ακριβώς το αντίθετο. Δανείστηκε τη θέα, διατήρησε τη σιωπή και δεν άφησε σχεδόν κανένα ίχνος στο εξωτερικό.