Η ανακούφιση κατέκλυσε τη Χίνα με τέτοια ένταση που τα γόνατά της σχεδόν λύγισαν. «Κύριε! Έχω το φάκελό σας!», ξέσπασε, με τη φωνή της να ανυψώνεται από γνήσια ελπίδα. Ο ηλικιωμένος άνδρας ξέσπασε σε ένα πλούσιο, ζεστό γέλιο από το ακουστικό, απίστευτα ανακουφισμένος που το χαμένο του αντικείμενο ήταν ασφαλές. Συμφώνησαν να συναντηθούν αμέσως στην αποβάθρα του σταθμού του, ώστε να ανταλλάξουν τα αντικείμενά τους.
Η Χίνα επιβιβάστηκε στο τρένο με κατεύθυνση προς βορρά με μια νέα αίσθηση αισιοδοξίας, κρατώντας το κεραμικό της αντικείμενο ασφαλώς σφιγμένο στο στήθος της και ελέγχοντας τον σφραγισμένο φάκελο στην τσέπη της. Καθώς το τρένο της έφτανε στην αποβάθρα του σταθμού του, εντόπισε τον ηλικιωμένο άνδρα να στέκεται κοντά σε έναν πλακόστρωτο πυλώνα. Μέσα από το τζάμι, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και οι δύο αντάλλαξαν ανακουφισμένα και χαρούμενα χαιρετισμούς με το χέρι.
Οι συρόμενες πόρτες άνοιξαν και η Χίνα βγήκε μέσα στο πυκνό, κυματιστό πλήθος. Όμως, καθώς έκανε το δεύτερο βήμα της, ένας επιβάτης που βιαζόταν να προλάβει ένα εξπρές τρένο την χτύπησε με δύναμη στον ώμο από πίσω. Η Χίνα έχασε εντελώς την ισορροπία της, σκόνταψε σε μια αποσκευή που είχε μείνει αραχτή και έπεσε με δύναμη στο σκληρό τσιμέντο του δαπέδου της αποβάθρας.