Το κοριτσάκι άρχισε να συμπεριφέρεται περίεργα — η μαμά έβαλε κρυφή κάμερα και κατέγραψε έναν εφιάλτη!

Η Ρεμπέκα γρήγορα έγινε μέρος της καθημερινότητάς τους. Έφτανε στις οκτώ κάθε πρωί, έπλενε τα χέρια της πριν πάρει τη Λούλα αγκαλιά και ρωτούσε τη Σάρα για το πώς πέρασε η προηγούμενη νύχτα. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, έστελνε φωτογραφίες της Λούλα να παίζει στο χαλί ή να κοιμάται στο κρεβατάκι της. Σημείωνε κάθε μπιμπερό, κάθε αλλαγή πάνας και κάθε ύπνο σε ένα σημειωματάριο που άφηνε στον πάγκο της κουζίνας.

Για τη Σάρα, αυτές οι λεπτομέρειες είχαν σημασία. Η επιστροφή στη δουλειά ήταν πιο δύσκολη από ό,τι περίμενε, και στην αρχή έλεγχε συχνά το κινητό της. Η Ρεμπέκα δεν φαινόταν ποτέ ενοχλημένη. Αν τηλεφωνούσε η Σάρα, της απαντούσε. Αν η Λούλα έβγαζε εξάνθημα ή δεν έπινε όλο το γάλα από το μπιμπερό, η Ρεμπέκα το ανέφερε. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η Σάρα σταμάτησε να ανησυχεί όταν έκλεινε την εξώπορτα πίσω της.

Στη συνέχεια, λίγο μετά τα οκτώ μήνες της Λούλα, κάτι άλλαξε. Άρχισε να γκρινιάζει όταν έφτανε η Ρεμπέκα. Στην αρχή, ήταν μόνο ένα κλαψούρισμα. Λίγες μέρες αργότερα, έκλαιγε τόσο δυνατά που η Σάρα δυσκολεύτηκε να φορέσει το παλτό της. Η Ρεμπέκα το απέδωσε στην οδοντοφυΐα και υποσχέθηκε να τηλεφωνήσει αν κάτι φαινόταν να μην πάει καλά. Εκείνο το απόγευμα, έστειλε μια φωτογραφία της Λούλα να χαμογελά. Η Σάρα ένιωσε ανόητη που ανησύχησε. Το επόμενο πρωί, όμως, η Ρεμπέκα μπήκε μέσα, είπε το όνομα της Λούλα, και η Λούλα άρχισε να ουρλιάζει.