Το κοριτσάκι άρχισε να συμπεριφέρεται περίεργα — η μαμά έβαλε κρυφή κάμερα και κατέγραψε έναν εφιάλτη!

Το επόμενο πρωί, η Σάρα τηλεφώνησε στον παιδίατρό τους και έκλεισε το πρώτο διαθέσιμο ραντεβού. Ο Ντάνιελ την συνάντησε στην κλινική. Μέχρι τότε, η Λούλα φαινόταν απόλυτα ευτυχισμένη. Άρπαξε το χαρτί πάνω στο εξεταστικό τραπέζι και γέλασε όταν ο γιατρός άκουσε το στήθος της. «Αυτό είναι το μωρό που μας τρόμαξε χθες το βράδυ», είπε ο Ντάνιελ. Ο γιατρός χαμογέλασε. «Τα μωρά έχουν εξαιρετικό συγχρονισμό.»

Η Σάρα περιέγραψε το κλάμα, τη δυσκαμψία και την ξαφνική τάση να κολλάει πάνω τους. «Μήπως κάτι την πονάει;» ρώτησε. Ο γιατρός εξέτασε προσεκτικά τη Λούλα. «Δεν βλέπω μώλωπες, ευαισθησία, πυρετό ή κάτι νευρολογικό που να με ανησυχεί αυτή τη στιγμή.» Ο Ντάνιελ άφησε μια ανακούφιση, εμφανώς ανακουφισμένος για πρώτη φορά εκείνο το πρωί. «Άρα, μπορεί απλώς να είναι μια φάση;» «Πιθανόν», απάντησε ο γιατρός. «Το άγχος αποχωρισμού εμφανίζεται συχνά σε αυτή την ηλικία. Και η οδοντοφυΐα μπορεί επίσης να επιδεινώσει την κατάσταση.»

Η Σάρα δεν ήταν πεπεισμένη. «Και το πώς καμπυλώνει την πλάτη της;» Ο γιατρός έκανε μια παύση. «Παρακολουθήστε πότε συμβαίνει αυτό. Αν γίνει συχνό, τραβήξτε το βίντεο αν μπορείτε.» Εκείνο το βράδυ, η Λούλα ξύπνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα και έβγαλε έναν υγρό, πνιγηρό ήχο. Η πλάτη της σηκώθηκε από το στρώμα για ένα δευτερόλεπτο. Η Σάρα άναψε τη λάμπα. Ο Ντάνιελ σηκώθηκε στο κρεβάτι. «Πάλι;» Η Σάρα κούνησε το κεφάλι. «Δεν μου φαίνεται να είναι άγχος αποχωρισμού.»