Η ζωή στο Ντίκσον σήμαινε την τήρηση αυστηρών κανόνων επιβίωσης που είχαν μεταδοθεί από γενιά σε γενιά από τους ανθεκτικούς αποίκους της Αρκτικής. Όλοι όσοι ζούσαν κατά μήκος της παγωμένης ακτής γνώριζαν τον βασικό νόμο της τούνδρας: να μην πλησιάζουν ποτέ μια άγρια πολική αρκούδα, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Ακόμη και μια νεαρή αρκούδα διέθετε αρκετή δύναμη για να συνθλίψει έναν ενήλικα άνθρωπο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Η Νάστια θυμήθηκε ότι είχε δει την ίδια αρκούδα πριν από τρεις ημέρες κατά μήκος των απόκρημνων κορυφογραμμών του θαλάσσιου πάγου, ακριβώς έξω από τα όρια του οικισμού. Η νεαρή θηλυκή αρκούδα φαινόταν αδύνατη ακόμη και από μακριά, με τα πλευρά της να διακρίνονται ελαφρώς κάτω από ένα βρώμικο στρώμα κιτρινισμένου τριχώματος. Ήταν προφανές σε όλους τους ντόπιους ότι το ζώο λιμοκτονούσε στο σκληρό χειμερινό κλίμα.
«Αν αυτή η αρκούδα παραμείνει κοντά στα σπίτια, κάποιος θα αναγκαστεί να την πυροβολήσει. Η άλλη επιλογή είναι να τραυματιστεί κάποιος», είχε προειδοποιήσει ο γείτονάς της Νικολάι κατά τη διάρκεια της έκτακτης συνέλευσης του δημοτικού συμβουλίου την προηγούμενη νύχτα. Οι πρεσβύτεροι είχαν συζητήσει μέχρι αργά το βράδυ για την αυξανόμενη απειλή που αντιμετώπιζε το τοπικό ζωικό κεφάλαιο. Αρκετοί φοβισμένοι κάτοικοι ζήτησαν άδεια να κυνηγήσουν το πεινασμένο ζώο πριν εισβάλει σε κάποιο σπίτι. Άλλοι, όμως, ζήτησαν να επιδειχθεί προσοχή. Κανείς δεν είχε προτείνει μια οριστική λύση.