Ένας κεραυνός έσπασε έναν βράχο στα δύο — αυτό που βρήκαν οι δασοφύλακες από κάτω τους άφησε τρομοκρατημένους

Το επόμενο πρωί, ο Τζόνα μελέτησε λεπτομερείς φωτογραφίες του σημειωματάριου του Βέιλ. «Βίβιαν, έλα να δεις αυτό.» Έδειξε μια σκισμένη άκρη κοντά στη βιβλιοδεσία. «Μια σελίδα είχε αφαιρεθεί πριν ο Βέιλ σφραγίσει το κουτί.» Οι σημειώσεις γύρω από αυτή αναφέρονταν σε μάρτυρες και σε κάτι που ονομαζόταν «δεύτερο σταθερό σημάδι».

Η Βίβιαν κάθισε δίπλα του. «Κάποια συγκεκριμένη τοποθεσία;» Ο Τζόνα πάτησε μια άλλη καταχώριση. «Το Μίλερς Κρόσινγκ. Ξανά και ξανά.» Ο παλιός οικισμός βρισκόταν κοντά στο αμφισβητούμενο δάσος στα τέλη του 18ου αιώνα. Η Βέιλ ισχυριζόταν ότι οι εργάτες εκεί είχαν δει τους άντρες του Χάργουντ να μετακινούν τους ορόσημους τη νύχτα. Τότε ακούστηκε ο ασύρματος της Βίβιαν. Η «Νορθ Ριτζ» μετέφερε περισσότερα μηχανήματα στην κοιλάδα. «Επιταχύνουν», είπε. «Γιατί;» ρώτησε ο Τζόνα. Η Βίβιαν κοίταξε τον χάρτη του Βέιλ. «Ίσως δεν θέλουν να βρούμε αυτό που βρίσκεται ακόμα εκεί έξω.»

Μια ώρα αργότερα, ο Τζόνα ανακάλυψε μια διασωθείσα κατάθεση μάρτυρα από το 1778. «Άκου αυτό.» Διάβασε φωναχτά την τελευταία πρόταση: «Το πραγματικό όριο αρχίζει από την πέτρα πάνω από το Μίλερς Κρόσινγκ.» Η Βίβιαν άρπαξε το μπουφάν της. Ο Τζόνα την κοίταξε. «Φεύγεις τώρα;» «Αν αυτή η πέτρα υπάρχει ακόμα, θέλω να τη βρω πριν από τον Νορθ Ριτζ.»