Ένας κεραυνός έσπασε έναν βράχο στα δύο — αυτό που βρήκαν οι δασοφύλακες από κάτω τους άφησε τρομοκρατημένους

Εκείνο το απόγευμα, ένα μαύρο SUV έφτασε στο φυλάκιο των δασοφυλάκων. Ο Κάλβιν Ρασκ, περιφερειακός διευθυντής της North Ridge, βγήκε από το αυτοκίνητο. Στην αρχή φάνηκε αρκετά φιλικός. «Άκουσα ότι η καταιγίδα έφερε στην επιφάνεια κάποια ενδιαφέροντα παλιά έγγραφα.» Η Βίβιαν κράτησε το πρόσωπό της αδιάφορο. «Τι είδους έγγραφα;»

Ο Ρασκ δίστασε. «Αρχεία τοπογραφικών αποτυπώσεων, προφανώς.» Η Βίβιαν ένιωσε το βλέμμα του Τζόνα να στρέφεται προς το μέρος της. Η διοίκηση του πάρκου δεν είχε δημοσιοποιήσει καμία πληροφορία σχετικά με το περιεχόμενο του κουτιού. Ακόμη και στους περισσότερους υπαλλήλους είχε αναφερθεί μόνο ότι είχε ανακτηθεί ένα μη ταυτοποιημένο ιστορικό αντικείμενο. «Ποιος σου είπε ότι ήταν αρχεία τοπογραφικών αποτυπώσεων;» ρώτησε η Βίβιαν. Ο Ρασκ χαμογέλασε. «Οι άνθρωποι μιλάνε.»

Άλλαξε γρήγορα θέμα. Η North Ridge, είπε, θα παρείχε με χαρά ιστορικούς και δικηγόρους για να βοηθήσουν στην εξέταση οτιδήποτε σχετιζόταν με την ιδιοκτησία της. Η Βίβιαν απάντησε: «Δεν είπα ότι εμπλέκεται η ιδιοκτησία σας». Αυτή τη φορά το χαμόγελο του Ρασκ εξαφανίστηκε εντελώς. Αφού έφυγε, ο Τζόνα έκλεισε την πόρτα του γραφείου. «Ήξερε για την έρευνα πριν δημοσιοποιήσουμε οτιδήποτε». Η Βίβιαν κούνησε το κεφάλι. Η διάρρηξη ξαφνικά απέκτησε περισσότερο νόημα. Όμως, έθεσε ένα μεγαλύτερο ερώτημα. Πώς ήταν δυνατόν η North Ridge να γνωρίζει τι είχε κρύψει ο Βέιλ κάτω από τον ογκόλιθο, όταν το κουτί ήταν σφραγισμένο από το 1778;