Έψαξαν προσεκτικά δύο φορές. Δεν υπήρχε κανένα άδειο πλαίσιο, κανένας χαμένος γάντζος ούτε κανένα ανοιχτό κιβώτιο. Ο Άντριου έψαξε πίσω από τα ράφια, ενώ η Καρολάιν εξέταζε τα έγγραφα του Γουόλτερ. Ο Μάικλ έψαξε τα κουτιά αποθήκευσης. Ο πατέρας τους πρότεινε ότι ο Γουόλτερ ίσως να είχε πουλήσει το αντικείμενο και να είχε ξεχάσει να ενημερώσει τον κατάλογο. Τότε η Καρολάιν βρήκε ένα τιμολόγιο κληρονομιάς μέσα σε ένα φάκελο.
Μια γραμμή περιέγραφε ένα «μεγάλο τοπίο, άγνωστου καλλιτέχνη, με κατεστραμμένο πλαίσιο». Δίπλα της, ο Γουόλτερ είχε γράψει τα αρχικά E.H. και μια ημερομηνία σχεδόν σαράντα χρόνια νωρίτερα. Μια άλλη σημείωση ανέφερε: «Αβέβαιη απόδοση». Κανείς τους δεν καταλάβαινε γιατί εκείνος ο πίνακας είχε τραβήξει τόσο πολύ την προσοχή. Ο Άντριου θυμήθηκε ότι ο Γουόλτερ είχε συνεργαστεί με ειδικούς στον χώρο της τέχνης.
Του ήρθε στο μυαλό ένα όνομα: Μάρτιν Ντόιλ. Ο Μάρτιν ήταν ένας από τους παλαιότερους επαγγελματικούς γνωστούς του Γουόλτερ, αν και ο Άντριου δεν τον είχε δει εδώ και χρόνια. Ο Άντριου βρήκε τον αριθμό του στο βιβλίο διευθύνσεων του Γουόλτερ και τον πήρε τηλέφωνο. Ο Μάρτιν απάντησε μετά από αρκετά κουδουνίσματα. Ο Άντριου του εξήγησε για την καλύβα, τη συλλογή και την καταχώριση που έλειπε από τον κατάλογο. Ακολούθησε μια μακρά παύση. «Διάβασε ξανά αυτή την καταχώριση», είπε ο Μάρτιν. Ο Άντριου το έκανε. Ο Μάρτιν έμεινε σιωπηλός. «E.H. Landscape;», επανέλαβε. «Μην μετακινήσεις τίποτα. Θα έρθω αύριο», ο Άντριου ρώτησε γιατί. Ο Μάρτιν απάντησε: «Επειδή νομίζω ότι ξέρω τι έψαχνε ο Γουόλτερ».