Ο Τομ και η Λένα πέρασαν το βράδυ ελέγχοντας την ιστορία του Όλιβερ. Τα αρχεία της Δασικής Υπηρεσίας έδειχναν ότι η κάμερά του βρισκόταν μέσα σε μια περιοχή με περιορισμένη πρόσβαση πέρα από το Χάροου Κατ, πιο δυτικά από ό,τι είχε παραδεχτεί. Τότε, ένας δασοφύλακας ανακάλυψε κάτι χειρότερο. Μια κάμερα σε μια πύλη είχε καταγράψει το πράσινο φορτηγάκι του Όλιβερ στον ίδιο δρόμο πρόσβασης το πρωί που εξαφανίστηκε η Μία. «Ήταν εκεί έξω», είπε η Λένα. «Και δεν μας το είπε ποτέ.»
Στις επτά το πρωί της επόμενης μέρας, επέστρεψαν στο σπίτι του Όλιβερ. Η εξώπορτα ήταν ξεκλείδωτη. «Όλιβερ;» φώναξε ο Τομ. Καμία απάντηση. Το κρεβάτι του ήταν ανέπαφο, και το πράσινο φορτηγάκι είχε εξαφανιστεί. Ο φάκελος της Μία βρισκόταν ανοιχτός πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί ήταν και οι φωτογραφίες από την κάμερα παρακολούθησης, εκτός από μία. «Το καρέ 120 εξακολουθεί να λείπει», είπε ο Τομ. Η Λένα άνοιξε τη θήκη της κάμερας που βρισκόταν δίπλα. Η κάρτα μνήμης είχε εξαφανιστεί.
Η Λένα μετέδωσε μέσω ασυρμάτου τον αριθμό κυκλοφορίας του Όλιβερ σε κάθε μονάδα δασοφυλάκων της περιοχής. «Τώρα φαίνεται ότι το έσκασε», είπε. Ο Τομ ήθελε να διαφωνήσει, αλλά κάθε νέο στοιχείο οδηγούσε στο ίδιο συμπέρασμα. Δύο ώρες αργότερα, ένας δασοφύλακας βρήκε το φορτηγάκι του Όλιβερ εγκαταλελειμμένο δίπλα σε μια κλειδωμένη δασική πύλη δυτικά του Χάροου Κατ. Το πορτοφόλι του παρέμενε στην κονσόλα. Το καναβάτσο του είχε εξαφανιστεί. Φρέσκα ίχνη από μπότες χάνονταν μέσα στο δάσος, κατευθυνόμενα προς το τελευταίο σημείο όπου είχε δει κανείς τη Μία.