Ο Μίλερ ξύσε το εσωτερικό του δακτυλίου με μια λίμα από ορείχαλκο για να ελέγξει το υποκείμενο μέταλλο, και στη συνέχεια σταμάτησε. Πήρε ένα μικρό μαύρο μπουκαλάκι και έριξε μια σταγόνα οξέος πάνω στη φρέσκια γρατσουνιά. Το υγρό παρέμεινε διαυγές. Το σκούπισε, εφάρμοσε ένα ισχυρότερο διάλυμα και περίμενε. Δεν συνέβη τίποτα.
«Περίεργο», μουρμούρισε, ρυθμίζοντας το μεγεθυντικό του φακό. Πλησίασε τον ηλεκτρονικό ελεγκτή που βρισκόταν στον πάγκο εργασίας του και άγγιξε τη ζώνη με τον αισθητήρα. Η ψηφιακή οθόνη άναψε αμέσως με πράσινο φως.
«Είναι κίτρινο χρυσό 18 καρατίων», είπε ο Μίλερ, γυρίζοντας να κοιτάξει την Χάνα πάνω από τα γυαλιά του. Άναψε μια λάμπα πυρακτώσεως πάνω από το γραφείο του. Κάτω από το ζεστό φως, η θαμπή γκρι πέτρα ξαφνικά απέκτησε ένα βαθύ, βελούδινο κόκκινο χρώμα. Επέστρεψε στο ψυχρό φως του φθορισμού από το ταβάνι. Η πέτρα απέκτησε αμέσως ένα λαμπερό, γαλαζοπράσινο χρώμα.