Για τέσσερα οδυνηρά χρόνια, η Σάρα και ο Μαρκ βίωσαν έναν σπαρακτικό κύκλο αρνητικών τεστ γονιμότητας, ακυρωμένων θεραπειών και συντριμμένων ονείρων. Κάθε μήνας έφερνε νέα θλίψη, καθώς έβλεπαν τον άδειο χώρο του παιδικού δωματίου να παραμένει ανέγγιχτος. Στηρίζονταν ο ένας στον άλλον μέσα στα δάκρυα αργά τη νύχτα, αναρωτιόμενοι σιωπηλά αν θα κατάφερναν ποτέ να βιώσουν την απλή χαρά του να γίνουν γονείς.
Και τότε, παρά κάθε βιολογική πιθανότητα, το αδύνατο τελικά συνέβη. Ένα απλό πλαστικό τεστ έδειξε δύο έντονες ροζ γραμμές εκείνο το ήσυχο πρωινό της Τρίτης. Η Σάρα στεκόταν στο μπάνιο, τρέμοντας, ενώ τα δάκρυα θόλωναν την όρασή της, πριν βγει βιαστικά έξω για να το δείξει στον Μαρκ. Αγκαλιάστηκαν σφιχτά στην κουζίνα, συγκλονισμένοι από ένα κύμα αγνής ευγνωμοσύνης. Η μακρά και εξαντλητική περίοδος αναμονής τους είχε επιτέλους φτάσει στο τέλος της.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, κατά τον έλεγχο της όγδοης εβδομάδας, το πρώτο υπερηχογράφημα έφερε ακόμα πιο συγκλονιστικά νέα. Ο γιατρός έδειξε την οθόνη, επισημαίνοντας δύο ξεχωριστά φώτα που αναβόσβηναν γρήγορα το ένα δίπλα στο άλλο. Δύο μικροσκοπικοί καρδιακοί παλμοί αντηχούσαν από τα ηχεία. Περίμεναν επίσημα δίδυμα, μια διπλή ευλογία που έκανε κάθε προηγούμενη δυσκολία να φαίνεται αμέσως ότι άξιζε τον κόπο.