Για επτά χαρούμενους μήνες, η Σάρα και ο Μαρκ ζούσαν και αναπνέουν τη «ζωή των διδύμων». Κάθε ορόσημο γινόταν αφορμή για γιορτή για τους δύο. Πέρασαν ατελείωτα Σαββατοκύριακα συναρμολογώντας δύο πανομοιότυπα ξύλινα κρεβατάκια, τακτοποιώντας διπλά σετ από μικροσκοπικά φορμάκια από βιολογικό βαμβάκι και τοποθετώντας προσεκτικά ένα ζευγάρι παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου με όψη προς τα πίσω στο SUV τους. Οι φίλοι και η οικογένειά τους τους κάλυψαν με δώρα με θέμα τα δίδυμα, προσδοκώντας με ανυπομονησία την άφιξη των δύο μικρών.
Όταν έφτασε η τριακοστή τέταρτη εβδομάδα, η κοιλιά της Σάρα ήταν εντυπωσιακά μεγάλη και σφιχτή. Η κίνηση απαιτούσε επιπλέον προσπάθεια, ενώ το να βρει μια άνετη στάση για ύπνο έμοιαζε με ολυμπιακό άθλημα. Ωστόσο, παρά τη σωματική καταπόνηση, ένιωθε υπέροχα υγιής και γεμάτη ζωντάνια. Τα μωρά ήταν συνεχώς ενεργά, προκαλώντας μικρούς κυματισμούς στην τεντωμένη κοιλιά της κάθε φορά που ακουμπούσε τα χέρια της πάνω της.
Εκείνο το ιατρικό τσεκ-απ εκείνο το ηλιόλουστο απόγευμα υποτίθεται ότι θα ήταν ένα απλό, ρουτινικό ορόσημο. Περίμεναν να ελέγξουν τις εκτιμήσεις για το βάρος, να επιβεβαιώσουν τη θέση του μωρού και να γυρίσουν σπίτι για να ετοιμάσουν τις τσάντες τους για το νοσοκομείο. Η Σάρα γέλασε καθώς ο Μαρκ προσπαθούσε να τη βοηθήσει να δέσει τα παπούτσια της στην αίθουσα αναμονής. Μπήκαν στην κλινική νιώθοντας απόλυτα χαλαροί, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα ότι ο προσεκτικά σχεδιασμένος κόσμος τους επρόκειτο να αλλάξει.