“Είμαι… ο πατέρας σου”, είπε ο Τζάστιν. “Έφυγα. Πριν από πολύ καιρό” Οι λέξεις ακούστηκαν πιο αραιές από τον αέρα. Η Λάιλα ανοιγόκλεισε τα μάτια. Το πρόσωπό της λύγισε. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν κενό αέρος. “Γιατί είσαι εδώ;” ρώτησε τελικά. Η φωνή της ήταν ουδέτερη, αλλά τα μάτια της δεν ήταν. Ήταν σύννεφα καταιγίδας.
Ο Τζάστιν δίστασε, και στη συνέχεια εξέπνευσε δυνατά. “Είμαι άρρωστος”, είπε. “Νέκρωση του παγκρέατος. Οι γιατροί λένε ότι χρειάζομαι εγχείρηση, φάρμακα… Δεν ήξερα σε ποιον άλλο να απευθυνθώ” Προσπάθησε να μαλακώσει τις άκρες, να ακουστεί λιγότερο σαν βδέλλα. “Σας σκεφτόμουν όλους σας, όλα αυτά τα χρόνια. Πώς είναι όλοι τους;”