“Και επειδή ήθελα να ζήσεις μια τελευταία περιπέτεια μαζί μου. Τα πάντα εδώ μέσα είναι δικά σου. Όχι επειδή τα κέρδισες, αν και τα κέρδισες. Αλλά επειδή εσύ ήσουν αυτός που έμεινε. Αυτός που με είδε μέχρι το τέλος. Αυτός που εμπιστεύτηκα ότι θα το καταλάβαινε αυτό περισσότερο. Ήσουν πάντα ο άγριος μου. Ο περίεργος μου. Η καρδιά μου. Με αγάπη, μπαμπά”
Η Κλερ πίεσε το γράμμα στο στήθος της. Δεν έκλαψε αμέσως. Απλώς κάθισε εκεί για πολλή ώρα, στη σιωπή του κελαριού, περιτριγυρισμένη από σπασμένες αναμνήσεις και νεοαποκτηθέντες θησαυρούς, νιώθοντας την αγάπη του πατέρα της σε κάθε σκονισμένη γωνιά.