Όταν μίλησε η Ροβένα, οι ερωτήσεις της ακούγονταν αρκετά συνηθισμένες – πού μεγάλωσε ο Μπιλ, πόσο καιρό ζούσε εδώ κοντά, τι έκανε πριν από την τωρινή του δουλειά. Παρόλα αυτά, υπήρχε κάτι παράξενα συγκεκριμένο στον τρόπο που ρωτούσε, σαν να επιβεβαίωνε σιωπηλά κάτι γι’ αυτόν, αόρατο για τους άλλους στο δωμάτιο.
Ο Μπιλ απάντησε εύκολα, χαμογελώντας με τη χαλαρή γοητεία που γνώριζε καλά η Άσλεϊ. Ωστόσο, φανταζόταν ότι απέφευγε τα μάτια της Ροβίνας, ρίχνοντας αντί γι’ αυτό μια ματιά στην Άσλεϊ ή στον Κάλβιν καθώς μιλούσε. Η συμπεριφορά αυτή ήταν διακριτική, σχεδόν αόρατη, αλλά μόλις η Άσλεϊ την πρόσεξε, δεν μπορούσε να την αγνοήσει. Σκέφτηκε ότι ο Μπιλ αισθανόταν συνειδητοποιημένος κάτω από τον εξονυχιστικό έλεγχο της Ροβίνας.