Στο δρόμο για το σπίτι, ο Μπιλ ήταν πιο ήσυχος απ’ ό,τι συνήθως. Είχε τα μάτια του στραμμένα στο δρόμο, απαντώντας σύντομα στις ερωτήσεις της Άσλεϊ. Εκείνη παρατηρούσε το προφίλ του στο αμυδρό φως, αναρωτώμενη τι είχε αλλάξει και αν το παράξενο δείπνο τον είχε επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί.
Η Άσλεϊ ρώτησε τελικά αν κάτι δεν πήγαινε καλά, προσπαθώντας να ακουστεί αδιάφορη και όχι ανήσυχη. Η ερώτηση παρέμεινε ανάμεσά τους περισσότερο απ’ ό,τι περίμενε, γεμίζοντας το αυτοκίνητο με μια σιωπή που την ένιωθε πιο βαριά από την ησυχία που συνήθως μοιράζονταν στις καθυστερημένες διαδρομές προς το σπίτι.