Ο Μπιλ απάντησε ότι ήταν απλώς κουρασμένος και ότι η δουλειά ήταν εξαντλητική τον τελευταίο καιρό. Η φωνή του ήταν ήρεμη και σταθερή, αλλά δεν την έπεισε πλήρως. Παρόλα αυτά, η Άσλεϊ δεν πίεσε περισσότερο, λέγοντας στον εαυτό της ότι μπορεί να φαντάζεται ένταση εκεί που δεν υπήρχε πραγματικά. Αργότερα, αισθάνθηκε ότι διάβαζε περισσότερα στους ανθρώπους και στις συζητήσεις απ’ ό,τι χρειαζόταν.
Οι προετοιμασίες του γάμου σύντομα κατανάλωσαν τις μέρες τους. Ραντεβού, λίστες καλεσμένων και αποφάσεις συσσωρεύονταν γρήγορα. Το άγχος μεγέθυνε τις παλιές ευαισθησίες της Άσλεϊ, κάνοντάς την να αντιλαμβάνεται περισσότερο κάθε αλληλεπίδραση, κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή που προηγουμένως είχε παραμερίσει.