Επανέλαβε κάθε παρελθοντική αλληλεπίδραση που είχε ποτέ νιώσει ψυχρή, στοιβάζοντας μνήμες πάνω σε μνήμες μέχρι που το μοτίβο ένιωθε αναμφισβήτητο. Στιγμές που κάποτε δικαιολογούσε, τώρα έμοιαζαν σκόπιμες, και η απόσταση μεταξύ τους άρχισε να μοιάζει λιγότερο τυχαία και περισσότερο με επιλογή που είχε γίνει πριν από καιρό.
Η κόρη της Ροβίνας, η Σιμόν, ήταν ένα από τα θέματα που απέφευγαν και οι δύο. Παρόλο που η παρουσία της δέσποζε ανάμεσά τους, το θέμα ένιωθε τώρα διπλά απαγορευμένο, επειδή ήταν τυλιγμένο σε χρόνια σιωπής. Αλλά ήξερε επίσης ότι όσο λιγότερο μιλούσαν, τόσο περισσότερο το τείχος ανάμεσά τους θα παρέμενε στη θέση του.