Καθώς άρχισε να ντύνεται, η Άσλεϊ σκέφτηκε ξανά τη μητέρα της, εκείνη που έπρεπε να είναι εκεί. Φαντάστηκε τη φωνή της, τα χέρια της που βοηθούσαν με τα κουμπιά, τη σιωπηλή της διαβεβαίωση. Η απουσία της ήταν πιο έντονη απ’ ό,τι περίμενε, ένα κενό που καμία γιορτή δεν μπορούσε να γεμίσει πλήρως.
Για μια σύντομη στιγμή, η Άσλεϊ αναρωτήθηκε αν τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά με τη Ροβένα αν είχαν προσπαθήσει και οι δύο περισσότερο. Η σκέψη πέρασε γρήγορα, σχεδόν αμέσως μόλις ήρθε. Δεν υπήρχε χρόνος για προβληματισμό τώρα. Η μέρα προχωρούσε μπροστά, είτε ήταν έτοιμη είτε όχι.