Οι καλεσμένοι άρχισαν να καταφθάνουν, με τις φωνές τους να ανεβαίνουν από την προσμονή. Η μουσική γέμισε τον χώρο, ανάλαφρη και ελπιδοφόρα. Ο χώρος μεταμορφωνόταν σιγά σιγά σε κάτι ζωντανό, που βούιζε από προσδοκία. Η Άσλεϊ ένιωσε να παρασύρεται από αυτό, ευγνώμων για την απόσπαση της προσοχής, καθώς τα γνωστά νεύρα έσφιγγαν ξανά στο στήθος της.
Ο Κάλβιν ήταν ανοιχτά συναισθηματικός, τα μάτια του έλαμπαν κάθε φορά που κοίταζε την Άσλεϊ. Την αγκάλιασε περισσότερο απ’ ό,τι συνήθως, με τη φωνή του πυκνή από περηφάνια και δυσπιστία. Βλέποντάς τον έτσι, κάτι μαλάκωσε μέσα της, θυμίζοντάς της πόσα πολλά σήμαινε αυτή η μέρα πέρα από την ένταση που δεν μπορούσε να αποτινάξει.