Ο Μπιλ έδειχνε λαμπερός όταν τον είδε η Άσλεϊ, ήρεμος και γεμάτος αυτοπεποίθηση, με όλα όσα αγαπούσε σ’ αυτόν σε πλήρη επίδειξη. Η παρουσία του τη σταθεροποίησε. Αυτό συνέβαινε μέχρι που το βλέμμα του μετατοπίστηκε πέρα από τον ώμο της προς τους γονείς της και κάτι ανεπαίσθητο αλλά αλάνθαστο άλλαξε στην έκφρασή του.
Το χαμόγελό του χαλάρωσε, ελάχιστα. Ήταν το μικρότερο διάλειμμα, εύκολο να το χάσει κανείς, αλλά η Άσλεϊ το πρόλαβε. Η στιγμή πέρασε γρήγορα, αντικαταστάθηκε από ψυχραιμία, όμως ο σύντομος δισταγμός έμεινε στο μυαλό της, ενοχλώντας με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να εξηγήσει αμέσως.