Η ανάσα της Ροβίνας κόπηκε σχεδόν ανεπαίσθητα. “Πρέπει να σε ανάγκασε να το βάλεις στο πίσω κάθισμα”, είπε σιγά σιγά. “Ήταν τόσο ενθουσιασμένη με όλα αυτά. Ήταν μόλις μια εβδομάδα πριν από το γάμο της” Ο Μπιλ δεν σήκωσε το βλέμμα του. “Τη βοήθησα να το κουβαλήσει”, είπε. “Το θυμάμαι”
Η Άσλεϊ ένιωσε το δωμάτιο να γέρνει. Αυτό δεν ήταν αφηρημένο. Δεν ήταν σύμπτωση. Ήταν μνήμη. “Αυτή η λεπτομέρεια δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ”, είπε η Ροβένα, με τη φωνή της σταθερή αλλά σφιχτή. “Η αστυνομία δεν το σημείωσε. Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν” Έκανε μια παύση. “Μόνο το άτομο που βρισκόταν σε εκείνο το αυτοκίνητο θα το ήξερε”