Η Ροβένα σηκώθηκε επίσης όρθια. “Δεν ήθελα ποτέ να σε πληγώσω”, είπε. Η Άσλεϊ έγνεψε. “Το ξέρω”, απάντησε, συνειδητοποιώντας ότι το εννοούσε. Η κατανόηση δεν έσβησε τον πόνο, αλλά του έδωσε μορφή, κάτι ανθρώπινο αντί για φανταστικό.
Όταν άνοιξαν την πόρτα, η αίθουσα αναμονής ησύχασε. Δεν δόθηκαν εξηγήσεις. Η τελετή συνεχίστηκε χωρίς θέαμα, χωρίς ψιθύρους. Μόνο μια ανεπαίσθητη μετατόπιση παρέμεινε, αόρατη σε όποιον δεν είχε βρεθεί σε εκείνο το δωμάτιο.