Η Άσλεϊ περπάτησε στο διάδρομο με πιο σταθερό βήμα. Ο Μπιλ συνάντησε το βλέμμα της αυτή τη φορά, αταλάντευτα. Η Ροβένα παρακολουθούσε από τη θέση της, με τα χέρια διπλωμένα, με μάτια υγρά αλλά ήρεμα. Οι όρκοι ειπώθηκαν διαφορετικά απ’ ό,τι είχε φανταστεί η Άσλεϊ – πιο συνειδητά. Η αγάπη, συνειδητοποίησε, δεν ήταν μόνο χαρά, αλλά η επιλογή της αλήθειας, ακόμα κι όταν έφτανε αργά και απρόσκλητη.
Καθώς ανακηρύχθηκαν παντρεμένοι, η Άσλεϊ ένιωσε κάτι περισσότερο από μια έξαρση θριάμβου. Ένιωσε προσγειωμένη. Το παρελθόν είχε επιτέλους αναγνωριστεί, και το μέλλον θα διαμορφωνόταν από αυτή την ειλικρίνεια, είτε ήταν εύκολο είτε όχι. Η Άσλεϊ κοίταξε μια φορά τη Ροβένα, η οποία συνάντησε τα μάτια της και έκανε ένα μικρό νεύμα κατανόησης.