Ο σχεδιασμός του γάμου έφερε το δικό του μερίδιο άγχους, ενθουσιασμού και χαράς, αλλά ανακίνησε επίσης συναισθήματα που η Ashley πίστευε ότι είχε θάψει εδώ και καιρό. Κάθε απόφαση έμοιαζε να αντηχεί από μνήμες – λουλούδια, μουσική, παραδόσεις – μικρές υπενθυμίσεις της απουσίας που περνούσαν μέσα από στιγμές που προορίζονταν να είναι γιορτινές.
Βρήκε τον εαυτό της να εύχεται η μητέρα της, που είχε πεθάνει όταν ήταν τριών ετών, να ήταν ζωντανή για να δει αυτό το κομμάτι της ζωής της, να τη βοηθήσει να φορέσει το φόρεμα και να δώσει συμβουλές που μόνο μια μητέρα μπορεί να δώσει. Η νοσταλγία εμφανιζόταν απροσδόκητα, έντονη και επώδυνη, ακόμη και σε μέρες που προορίζονταν για ευτυχία.