Η ωμή πληγή από εκείνη τη βραδιά του χορού εξακολουθούσε να πονάει και ένιωθε την πικρία να αναβλύζει μέσα του. Είχε τη δύναμη και την ευκαιρία τώρα να την κάνει να νιώσει όπως είχε νιώσει εκείνος. Αλλά καθώς κοίταξε στα μάτια της, ο Λούκας εξεπλάγη όταν είδε γνήσια μεταμέλεια και ευπάθεια.
“Γιατί να σε πιστέψω;” Είπε ο Λούκας, με τη φωνή του να διακατέχεται από χρόνια συσσωρευμένης δυσαρέσκειας. “Με ταπείνωσες μπροστά σε όλους, Άριελ. Έχεις ιδέα τι μου έκανε αυτό;” Τα μάτια της Άριελ γέμισαν δάκρυα και έγνεψε αργά.