“Εντάξει, Άριελ”, είπε τελικά ο Λούκας, με τον τόνο του να μαλακώνει. ” Θα προχωρήσεις στον επόμενο γύρο. Το ταλέντο σου θα πρέπει να μιλάει από μόνο του. Αλλά να ξέρεις αυτό: Δεν το κάνω αυτό για σένα. Το κάνω επειδή δεν χρειάζεται να κρατάω άλλο αυτόν τον θυμό. Έχω προχωρήσει και ελπίζω να βρεις έναν τρόπο να κάνεις το ίδιο”
Η Άριελ κοίταξε ψηλά, με την έκφρασή της να είναι μια έκφραση έκπληξης και απέραντης ευγνωμοσύνης. “Σ’ ευχαριστώ, Λούκας. Δεν έχεις ιδέα πόσα πολλά σημαίνει αυτό για μένα” Ο Λούκας έγνεψε, νιώθοντας ένα βάρος να φεύγει από τους ώμους του. “Καλή τύχη, Άριελ. Ελπίζω να βρεις αυτό που ψάχνεις”