Εκείνο το βράδυ, η Κάρολ κάθισε με τη στοίβα των προειδοποιητικών σημειωμάτων της Νταϊάν απλωμένη στο τραπέζι της κουζίνας. Δύο σχολεία. Δύο φάκελοι. Δύο ευκαιρίες που σπαταλήθηκαν. Η αντανάκλασή της στο παράθυρο έμοιαζε με εκείνη ενός ξένου – τα μάτια της ήταν κούφια, οι ώμοι της σκυφτοί. Ψιθύρισε: “Δεν φταίει αυτή. Εγώ φταίω”, αν και η σιωπή δεν πρόσφερε άφεση αμαρτιών.
Το επόμενο πρωί, το σχολείο τηλεφώνησε ξανά. “Κυρία Γκριν, σας χρειαζόμαστε για να παρευρεθείτε σε μια συνάντηση. Ο νέος διευθυντής το ζήτησε προσωπικά” Τα λόγια ήταν ευγενικά, αλλά το στομάχι της Κάρολ στράβωσε. Η ώρα που φοβόταν είχε φτάσει, παρασύροντας μαζί της και το παρελθόν.