Κατά τη διάρκεια της διαδρομής προς το σχολείο, η Νταϊάν έπαιζε με το ραδιόφωνο, σιγοτραγουδώντας άφωνα. Η Κάρολ κρατούσε το τιμόνι μέχρι που οι αρθρώσεις της άσπρισαν. Ήθελε να απλώσει το χέρι της, να της εξηγήσει τα πάντα, αλλά οι λέξεις μπερδεύονταν. Πώς θα μπορούσε να πει στην κόρη της την αλήθεια, όταν η ίδια μετά βίας την αντιμετώπιζε
Καθώς έμπαιναν στο πάρκινγκ, η Νταϊάν έγειρε προς τα πίσω αναστενάζοντας. “Άλλη μια διάλεξη, άλλο ένα χαμένο πρωινό” Η Κάρολ την κοίταξε, διχασμένη ανάμεσα στο θυμό και τον οίκτο. “Άκου”, είπε απαλά, “δεν είναι όλα αστεία. Μερικές φορές, αυτά που λες μένουν στους ανθρώπους περισσότερο απ’ ό,τι νομίζεις” Η Νταϊάν γούρλωσε τα μάτια της.