Όταν η πόρτα του γραφείου άνοιξε για λίγο, βγήκε ένας υπάλληλος με μια στοίβα φακέλους. Η Κάρολ έριξε μια αμυδρή ματιά – μια φιγούρα στο γραφείο, με ευθεία στάση, το κεφάλι σκυμμένο πάνω από τα χαρτιά. Η ματιά ήταν αρκετή. Η αναγνώριση έπιασε το στομάχι της, αιχμηρά και ανελέητα. Τα δάχτυλά της έσφιξαν στα γόνατά της.
“Συμπεριφέρεσαι πάλι περίεργα”, μουρμούρισε η Νταϊάν. Η Κάρολ ανάγκασε την Κάρολ να χαμογελάσει. “Απλά… να είσαι φρόνιμη, σε παρακαλώ” Η Νταϊάν γούρλωσε τα μάτια της, αλλά σιώπησε, η παρουσία της γραμματέως την κρατούσε υποτονική. Για την Κάρολ, η σιωπή δεν πρόσφερε καμία ανακούφιση. Το μόνο που έκανε ήταν να ενισχύει το φόβο της, καθώς κάθε δευτερόλεπτο την έφερνε πιο κοντά στην αναπόφευκτη αποκάλυψη.