Η έκφραση του διευθυντή δεν άλλαξε. “Το να είσαι ο εαυτός σου δεν είναι δικαιολογία για σκληρότητα” Η Νταϊάν σκλήρυνε στη λέξη. Η ανάσα της Κάρολ κόπηκε – σκληρότητα. Δεν ήταν τυχαίο που την είχε επιλέξει. Η μητέρα έσφιξε τις παλάμες της στα γόνατά της, προσπαθώντας απεγνωσμένα να σταθεροποιήσει τα χέρια της. Ήξερε ότι το μήνυμα δεν ήταν μόνο για τη Νταϊάν.
Η Νταϊάν προσπάθησε να αποτινάξει τους ώμους της. “Δεν είμαι σκληρή. Οι άνθρωποι γελούν. Είναι αστείο” Η διευθύντρια έσκυψε ελαφρώς προς τα εμπρός. “Αστείο για σένα. Αλλά τι γίνεται με το άτομο στην άλλη άκρη;” Η φωνή της δεν μετέφερε θερμότητα, μόνο ατσάλι. Η Νταϊάν δίστασε, με τα μάγουλα να χρωματίζονται, χωρίς να μπορεί να βρει τη συνηθισμένη της απάντηση.