Η διευθύντρια έκλεισε το φάκελο μπροστά της με σκόπιμη προσοχή. “Έχω ξαναδεί αυτό το μοτίβο”, είπε. “Ένα παιδί ξεσπάει, ένας δάσκαλος προκαλεί περισσότερο, το γέλιο γεμίζει τα κενά” Το στήθος της Κάρολ σφίχτηκε. Ήταν η δική της ιστορία που επαναλαμβανόταν μέσα από την κόρη της -και το άτομο απέναντι από το γραφείο το ήξερε.
“Δεν την προκαλώ!” Η Νταϊάν ξέσπασε ξαφνικά, αμυνόμενη. “Με μισεί. Η κυρία Κόνορς. Με κάνει να φαίνομαι ηλίθια επίτηδες” Η φωνή της έτρεμε από θυμό. Το βλέμμα του διευθυντή έπεσε για λίγο προς την Κάρολ και μετά ξανά προς τη Νταϊάν. “Και αυτό σε κάνει να τη μισείς κι εσύ;” ρώτησε απαλά.