Ο τόνος του διευθυντή μαλάκωσε ελαφρώς. “Δεν είσαι πέρα από τη σωτηρία. Αλλά βαδίζεις στο μονοπάτι εκείνων που κάποτε πίστευαν ότι το γέλιο έσβηνε τον πόνο. Δεν είναι έτσι. Παραμένει. Σημαδεύει.” Το στήθος της Κάρολ έσφιξε μέχρι που με δυσκολία μπορούσε να αναπνεύσει. Τα λόγια προορίζονταν για τη Νταϊάν – αλλά ήταν χαραγμένα από το παρελθόν της Κάρολ.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν αφόρητη. Η Νταϊάν μετατοπίστηκε, τραβώντας το μανίκι της, με τον τσαμπουκά της να έχει χαθεί εντελώς. Τελικά, η διευθύντρια μίλησε ξανά: “Θα ήθελα να μιλήσω με τη μητέρα σου, ιδιαιτέρως” Η Νταϊάν βογκούσε, μουρμουρίζοντας: “Κανείς δεν το καταλαβαίνει. Πάντα εγώ είμαι αυτή που στοχοποιείται”, αλλά η γραμματέας ήταν ήδη στην πόρτα και περίμενε.