Απρόθυμα, η Νταϊάν σηκώθηκε, ρίχνοντας μια ματιά στη μητέρα της. Η Κάρολ ανάγκασε την Κάρολ να χαμογελάσει, αν και ο λαιμός της είχε στεγνώσει. Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω της, το γραφείο συρρικνώθηκε σε μια στιγμή, αφήνοντας την Κάρολ και τη διευθύντρια πρόσωπο με πρόσωπο, με τα ανείπωτα χρόνια να πιέζουν σαν καταιγίδα έτοιμη να ξεσπάσει.
Η διευθύντρια έγειρε ελαφρώς προς τα πίσω, χωρίς τα μάτια της να φύγουν ποτέ από την Κάρολ. “Έχει περάσει πολύς καιρός”, είπε. Οι λέξεις ήταν ήρεμες, αλλά είχαν βάρος, χρόνια σιωπής, μνήμης, πληγών που δεν είχαν επουλωθεί ποτέ. Ο σφυγμός της Κάρολ βρόντηξε στα αυτιά της, κάθε χτύπος ήταν μια υπενθύμιση της αναγνώρισης.