Τα μάτια της διευθύντριας μαλάκωσαν, αν και ο τόνος της παρέμεινε σταθερός. “Τα παιδιά μαθαίνουν ό,τι ζουν. Το μεταδίδουν. Το βλέπω στην Νταϊάν. Και το βλέπω και σε σένα” Ο καθρέφτης ήταν ανυπόφορος. Η Κάρολ ανοιγόκλεισε γρήγορα τα μάτια της, θέλοντας να συγκρατήσει τα δάκρυα που είχε να χύσει εδώ και δεκαετίες.
Ο διευθυντής έσκυψε μπροστά. “Με θυμάσαι τώρα;” Η ανάσα της Κάρολ κόπηκε. Η αναγνώριση, που κάποτε ήταν μια σκιά, τώρα οξύνθηκε σε βεβαιότητα. Είδε το κορίτσι πριν από χρόνια – εκείνο που συρρικνωνόταν πίσω από τα βιβλία, που χλευαζόταν καθημερινά, που αγνοούσαν οι δάσκαλοι. Και τον εαυτό της, που γελούσε πιο δυνατά. Η ντροπή την πλημμύρισε σαν παγωμένο νερό.