Ψιθύρισε το όνομα, “Ανν Γουίντερς”, σπασμένα και τρέμοντας. Ο διευθυντής έγνεψε, ήρεμος αλλά ανυποχώρητος. “Δεν το ξέχασα ποτέ” Η Κάρολ ήθελε να μιλήσει, να ζητήσει συγγνώμη, αλλά οι λέξεις μπλέχτηκαν στο λαιμό της. Πώς θα μπορούσε η λύπη να αναιρέσει τα χρόνια Η σιωπή ανάμεσά τους ήταν γεμάτη με δεκαετίες ανείπωτης σκληρότητας.
Τελικά, η Κάρολ πνίγηκε: “Ήμουν νέα. Δεν ήξερα τι έκανα” Τα μάτια του διευθυντή σκλήρυναν. “Κι εγώ ήμουν νέα. Ήξερα τι έκανες. Και με σκάλισε” Η φωνή της δεν ανέβηκε- δεν χρειαζόταν. Η αλήθεια έκοψε πιο έντονα από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να κόψει ο θυμός.