Η Κάρολ κατάφερε να ψιθυρίσει: “Δεν είναι κακό παιδί” Τα μάτια του διευθυντή μαλάκωσαν, ελάχιστα. “Ούτε εσύ ήσουν. Αλλά οι λέξεις αλλάζουν τους ανθρώπους. Εσύ το ξέρεις αυτό καλύτερα από τον καθένα” Η Κάρολ έγνεψε αργά, με τις ενοχές να την πιέζουν μέχρι που η σπονδυλική της στήλη λύγισε από κάτω της. Το παρελθόν δεν μπορούσε πλέον να το αρνηθεί.
Ο τόνος του διευθυντή σκλήρυνε και πάλι. “Η Νταϊάν δεν θα αποβληθεί. Αλλά αυτή είναι η τελευταία της ευκαιρία. Και η δική σας, επίσης, ως οδηγός της. Μάθε της ότι η σκληρότητα τελειώνει εκεί που αρχίζει η συμπόνια” Το μήνυμα χτύπησε σαν τιμωρία και σαν έλεος ταυτόχρονα, δεσμεύοντας την Κάρολ στην ευθύνη που για καιρό απέφευγε.