Όταν η Νταϊάν επέστρεψε, έπεσε στην καρέκλα της, με αναμενόμενο χαμόγελο μισοσχηματισμένο. Όμως το βλέμμα του διευθυντή το έσβησε. “Θα μείνεις”, είπε ομοιόμορφα. “Αλλά μόνο αν μάθεις” Η Νταϊάν συνοφρυώθηκε, μπερδεμένη. Το μάθημα ήταν ξεκάθαρο: το γέλιο που θεωρούσε ακίνδυνο δεν ήταν πλέον παιχνίδι. Ήταν μια προειδοποίηση χαραγμένη στο μέλλον της.
Το βλέμμα της διευθύντριας την καθήλωσε στη θέση της. “Δεν θα αποβληθείς”, είπε με σταθερή φωνή. “Αλλά πρέπει να καταλάβεις: η σκληρότητα δεν είναι έξυπνη. Πληγώνει. Και όταν πληγώνεις αρκετά, δημιουργείς μια άλλη εκδοχή του εαυτού σου που δεν θα σου αρέσει” Λέγοντας αυτά, κάθισε πίσω στην καρέκλα της.