Η Νταϊάν άνοιξε το στόμα της για να διαφωνήσει, αλλά σταμάτησε μπροστά στο βλέμμα της διευθύντριας. Οι λέξεις κόλλησαν στο λαιμό της. Για πρώτη φορά, η σιωπή της φάνηκε πιο βαριά από την πρόκληση. Έπαιξε με το μανίκι της, με τα μάγουλα της να κοκκινίζουν. Η Κάρολ είδε το ίδιο τσίμπημα που είχε προκαλέσει κάποτε να αντανακλάται τώρα στο πρόσωπο της κόρης της.
“Νομίζεις ότι είναι ακίνδυνο”, συνέχισε η διευθύντρια, “αλλά τα σημάδια δεν ξεθωριάζουν όταν σταματήσει το γέλιο. Μένουν. Μεγαλώνουν. Και μια μέρα, θα τις δεις να σε κοιτάζουν πίσω, αναλλοίωτες” Η Νταϊάν έριξε το βλέμμα της, αναστατωμένη από τη σιωπηλή βεβαιότητα των λέξεων. Η συνηθισμένη της θωράκιση είχε αρχίσει να ραγίζει.