Η Νταϊάν ανοιγόκλεισε τα μάτια, ξαφνιασμένη. “Εκείνη… με πειράζει”, παραδέχτηκε ήσυχα. Η διευθύντρια έγνεψε. “Το ξέρω. Και αυτό τελειώνει τώρα. Θα αλλάξεις, το ίδιο και εκείνη. Και οι δύο πλευρές πρέπει να σταματήσουν να προσποιούνται ότι ο πόνος τους δίνει την άδεια να πληγώνουν τους άλλους” Η Κάρολ ένιωσε τα λόγια να τους χτυπούν και τους δύο εξίσου.
Η Κάρολ ψιθύρισε: “Σ’ ευχαριστώ”, αν και η ευγνωμοσύνη έφερε το βάρος της ενοχής. Ο διευθυντής αντιμετώπισε τα μάτια της με αποφασιστικότητα. “Μη με ευχαριστείς. Δείξτε της. Διδάξτε την. Σπάστε το μοτίβο” Η Κάρολ έγνεψε, με την καρδιά της βαριά, γνωρίζοντας ότι αυτή ήταν η ευκαιρία για την οποία προσευχόταν εδώ και καιρό -και την οποία φοβόταν εδώ και καιρό.