Όταν η Νταϊάν γύρισε σπίτι, μουρμούρισε: “Η Κόνορς δεν μου είπε ούτε μια λέξη σήμερα” Στη φωνή της υπήρχε σύγχυση και σχεδόν δυσπιστία. Η Κάρολ απλώς έγνεψε. “Ίσως οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν”, είπε απαλά, αν και ήξερε ότι τα λόγια της απευθύνονταν τόσο στον εαυτό της όσο και στην κόρη της.
Εκείνο το βράδυ, καθώς μητέρα και κόρη κάθονταν μαζί σε σπάνια ησυχία, η Κάρολ ένιωσε επιτέλους το έδαφος κάτω από το κεφάλι της να σταθεροποιείται. Το παρελθόν είχε επανέλθει στην επιφάνεια, ναι, αλλά δεν τις είχε καταστρέψει. Αντίθετα, άφησε πίσω του μια προειδοποίηση, βαθιά χαραγμένη: η σκληρότητα που επαναλαμβάνεται καταστρέφει, αλλά η σκληρότητα που σταματάει μπορεί να σώσει.