Ένας αστυνομικός ήρθε, αφήνοντας φυλλάδια σχετικά με την αναφορά παρατηρήσεων άγριας ζωής. Η Ελίζ προσποιήθηκε άγνοια, βάζοντάς τα στη φωτιά. Η Σκιά έσφιξε κοντά της, η ουρά της άγγιξε το χέρι της. Η ζεστασιά την καθησύχαζε, αλλά οι ενοχές την έτρωγαν. Εξαπατούσε τους πάντες γύρω της. Το βάρος γινόταν κάθε μέρα και πιο βαρύ.
Η Ελίζ ξύπνησε ένα πρωί και είδε σημάδια από νύχια βαθιά χαραγμένα στους τοίχους του υπόστεγου. Η απογοήτευση της Σκιάς τα είχε χαράξει μέσα στη νύχτα. Διέγραψε τις αυλακώσεις με τρεμάμενα δάχτυλα, συνειδητοποιώντας ότι η αγάπη δεν μπορούσε να σβήσει το ένστικτο. Χρειαζόταν χώρο. Ωστόσο, το στήθος της πονούσε στη σκέψη ότι θα τον άφηνε ελεύθερο. Το να τον παραδώσει στις αρχές ήταν αδιανόητο.