Μέχρι τώρα, οι συγκεντρώσεις της πόλης ξεχείλιζαν από θυμό. Οι γονείς κρατούσαν τα παιδιά μέσα. Οι αγρότες απαιτούσαν απαντήσεις. Η Ελίζ καθόταν ήσυχα στην τελευταία σειρά, με τα χέρια διπλωμένα, προσποιούμενη ότι συμμεριζόταν το φόβο τους. Μέσα της, η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Ήξερε ότι κυνηγούσαν το μυστικό της, και αργά ή γρήγορα, οι πυρσοί τους θα έβρισκαν την πόρτα της.
Εκείνο το βράδυ, ένας αδέσποτος σκύλος τη στρίμωξε έξω από το εξοχικό. Τα δόντια έλαμψαν, τα γρυλίσματα αντήχησαν. Η Ελίζ παραπάτησε προς τα πίσω. Η Σκιά εξερράγη από τις σκιές, τρομάζοντας τον σκύλο και στέλνοντάς τον να πετάξει. Η Ελίζ έσφιξε το στήθος της, λαχανιάζοντας. Η Σκιά στεκόταν από πάνω της, με μάτια άγρια, σαν να προκαλούσε τον κόσμο να τον προκαλέσει ξανά.